ساختمان سایه به قلم هانیه پروین
پارت پنجاه و دوم :
آن شب، آن طور که تصور میکردم پیش نرفت. انگار داشتند روی سرم راه میرفتند. پلکهای سنگینم با دورترین صدای پایی، میپرید. نور از شالی که روی صورتم کشیده بودم عبور میکرد و بدنم، مجالی برای تشرح ملاتونین نمییافت. نمیدانم آیا بیمارستان همیشه همینقدر روشن و پر سر و صدا بود، یا در آن شب جهنمی اینطور به نظر میرسید.
قرار نبود بخوابم؛ این را زمانی پذیرفتم که صدای «تخفیف پنجاه درصدی
لطفا صبر کنید...
