پارت صد و بیست و هفتم :
دستان سهند که هنوز بر شانه‌هایم سنگینی می‌کرد، حالا حکم لنگر را داشت؛ تنها چیزی که مانع از سقوط مطلق من به قعر آن تاریکی می‌شد.
هنوز نفس‌نفس می‌زدم؛ اما چشمان سهند دیگر آن‌قدر مهربان نبود. مثل تگرگ، سرد و برنده به سمت مامان‌پروین چرخید. با یک حرکت سریع از کنار من بلند شد. قامتش در فضای خفه و غبارآلود پذیرایی، شبیه به سایۀ بلند یک قاضی بود که حکم صادر می‌کرد.
مامان‌پروین، در حا
لطفا صبر کنید...
فخری
1چقدر این دختر بد شانسه.سپاس حنانه جون خدا قوت گلم 💚 🍀 💚 🍀 💚