پارت سی و پنجم :
نور خورشید پنجره رو در بر گرفته بود و درخششی نرم و ابریشمی بهش بخشیده بود. آلیزه اول تکون چیزی رو دید، بعد صداش رو شنید؛ صدای بال‌زدنی شبیه به هم‌خوردن تیغه‌های علف تو باد، که گاه به هم می‌خوردن و گاه از هم جدا می‌شدن. اون صبح قشنگ، آلیزه سرگرم شستن پنجره‌های عمارت «باز» بود و اگه راستش رو بخواین، بعد از کارهای دیروز، این یکی براش حکم تفریح رو داشت.
صدای بال‌ها یهو بلندتر شد و
لطفا صبر کنید...
