پارت صد و بیست و ششم :
صدای شکستن بغض مامانپروین اولین ترک جدی روی دیوار سنگی سکوت و انکار بود. شانههایش که همیشه با افاده و نخوت بالا رفتن از پلههای این خانه تکان میخورد، حالا مثل شاخههای بید در باد پاییز میلرزید.
گوشۀ چادر گلگلیاش را با انگشتان استخوانی و چروکیدهاش فشرد و هقهقی تلخ از گلوی خشکش بیرون پرید. میان لرزش و گریه، ناگهان انگار مهار زبانش از دست رفت که با صدای گرفته و نالان گفت:
لطفا صبر کنید...

فاطمه
0آخی بیچاره پرواز