پارت صد و بیست و پنجم :
به محض آنکه فرهاد با آن قدم‌های نامطمئن و نگاه دزدیده‌اش از پیچ کوچه گذشت و ناپدید شد، حس کردم تکه‌ای از آن بختک سیاه از روی سینه‌ام برداشته شد؛ اما جای آن را سرمای استخوان‌سوز سکوت سهند گرفت. دیگر طاقت ماندن در آن فضای بسته و سنگین ماشین را نداشتم؛ انگار دیوارهای فلزی اتاقک ماشین داشتند به هم نزدیک می‌شدند تا مرا در میان گناه ناخواسته‌ام له کنند.
بی‌آنکه نگاهش کنم، دستگیره را
لطفا صبر کنید...
فخری
2مرسی حنانه جون داریم به جاهای خوب رمان می رسیم عالی خدا قوت گلم 💚 🍀 💚 🍀 💚 🍀