ساختمان سایه به قلم هانیه پروین
پارت چهل و نهم :
پیرمرد برای دور شدن مسیرش، زیر لب غر زد. ده، بیست، یا چهل دقیقه... نمیدانم چقدر طول کشید که تاکسی، جلوی بیمارستان متوقف شود. تمام مدت پایم در کفیِ ماشین ضرب گرفته بود. با شنیدن کرایه، دود از کلهام بلند شد:
- چه خبره عمو؟ سر گردنهست مگه؟!
در آینه وسط ماشین، چشم در چشم شدیم. سگرمهای روی صورتش نشسته بود، آن سرش ناپیدا!
- خانم کل تهرونو دور زدی، دو ساعته علاف شوماییم. خیلی ببخشیدØ
لطفا صبر کنید...
