پارت صد و نوزده :
صبحِ، آهسته و سنگین مثل پرده‌ای نازک از نورِ شیری‌رنگ رویِ پلک‌هایم نشست و مرا از ته خواب بیرون کشید. بیدار شدنم دیگر شبیهِ گذشته نبود؛ دیگر آن سبکی بی‌فکر سال‌هایِ قبل را نداشتم که با یک غلت کوتاه، تنم از جا کنده شود و بیاید رویِ پا. حالا انگار درون بدنم جهانیِ کوچک و خاموش نفس می‌کشید و هر حرکت من باید با ملاحظۀ او، با احترام به آن حضورِ پنهان، آغاز می‌شد.
دستم ناخودآگاه رویِ بر
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۱۳ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۱۳ روز پیش تقدیم شما شده است.
پرنیان
0من چشم زدم گفتم آیت چند وقته نیست بیاد حالشون رو بگیره بیا پیداش شد
۴ ماه پیشپرنیان
0وایی فقط اون لحظه که بخواد حقیقتوو بهش بگه چه بامزه شده پروازز
۴ ماه پیشفخری
1مرسی حنانه جون عالی بود دست گلت درد نکنه قلم زیبات مانا 💞 💞 💞 💞 💞
۴ ماه پیشرزا
1به نظر شما نباید قربون این سهند رفت 🤗
۴ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
لیلی
0آیت لازم بودیم آخه😁ولی من ازآیت خوشم میاد