پارت صد و هفده :
نگاهش که رویِ صورتم ماند، همان‌جا، درست در همان لرزشِ نازکی که پشتِ لبخندم نشسته بود، فهمیدم دیگر نمی‌توانستم عقب بکشم. صدایِ نفسِ خودم در گوشم بلند شده بود و انگار قلبم یک‌راست از سینه‌ام راه افتاده بود سمتِ گلویم.
سهند هنوز با همان اخمِ کوتاهِ نگران و آن برقِ مهربانِ همیشگی نگاهم می‌کرد؛ برقِ چشم‌هایی که هیچ‌وقت از من توضیحِ بی‌موقع نخواستند، اما همیشه وقتِ فروریختنم، خودش
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۱۳ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۱۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
پرنیان
0آخی هرچند کمم ولی بلخره پرواز یه چیزیی گفت از این ماجرا ها ولی بنظرم وقتی سهند بفهمه فرهاد تو اتفاقی که براش افتاده نقش داشته یکم اوضاع عوض میشه
۴ ماه پیشهانا
0عالی .آهنگش عالی تر
۴ ماه پیشفخری
0مرسی حنانه جون عالی بود عالی تر آهنگش بود ممنون از رمان خوبت قلم زیبات مانا💗💗
۴ ماه پیشسارا
0خیلی قشنگ بودد
۴ ماه پیشرزا
0وای حنانه جون این پروازت ما را جون به سر کرد آخه سهند به این گوگولی چرا اینقدر الکی به خودت زجر می دی دختر دستت طلا حنانه عالی بود 💚
۴ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
لیلی
0منم آخیشش راحت شدم بابا زودتر میگفتی دیگه خفمون کردی پرواز خانوم😮 💨