ماه محال به قلم زهرا خزائی
پارت پنجاه و دوم :
برای اولین بار متوجه خستگی پشت چشمهایش شدم.
از صبح تا الان کنار ما بود...دنبال کاوه گشته بود...
هوای بابا را داشت...
و حالا هم باید برود پادگان.
بیاختیار گفتم:
_یه کم استراحت نمیکنی؟
کیوان خندید.
همان خندهی آرام مردانهاش.
_سرهنگها مرخصی ندارن.
بعد نگاهش دوباره روی صورتم نشست.
و آن خنده کمکم محو شد.
لطفا صبر کنید...
