خان دایی به قلم آرزو هاشم آبادی
پارت بیست و هشتم :
با این سخنرانی توی دل خالی کُن من؛ تکتم بی هوا زیر گریه زد و روی زمین نشست:
_ وای محسن،وای تو چه کار کردی ؟ تلما راس میگه.تا کی قراره از خونه بیرون نریم؟ تا کی قراره هیچی نخوریم؟ خودمون به درک؛ دارو های اون ننه بابامونو چه کار کنیم ها؟آخ خدا این چه مصیبتی بود که بهش گرفتار شدیم؟
مجید از صدای گریه ی ناگهانی تکتم؛ چُرتش پرید و گویا تازه متوجه چرندیات محسن شد که بلاخره دهان باز کرد و

لطفا صبر کنید...

آمنه
0ای کاش هرکسی که دنبال فساد و مواد بره دیگه نون هم گیرش نیاد اخه نباید بهش بگی تو که مواد میکشی دیگه دنبال دخترای خراب رفتنت چی هست اخه پول نداری نون شب در بیاری گرچه از نظر من هر کسی میره سراغ اینکار هر مشکلی که داشته باشند و فکر میکنند مجبور هستن فساد کنن بیماری بگیرن که حتی علاج نداشته باشه