پارت صد و ده :
تاکسی در دلِ شب می‌لغزید و من، تکیه‌داده به شیشۀ سردِ کنارم انگار درونِ جعبه‌ای از سکوت و نورهای شکسته افتاده بودم.
خیابان‌ها از پشتِ شیشه مثل نوارهای کش‌آمده و بی‌جان رد می‌شدند؛ چراغ‌های زردِ مغازه‌ها، چراغِ قرمزِ ماشین‌ها، سایۀ رهگذرهایی که شبیه خاطره از کنارم عبور می‌کردند و می‌رفتند. من اما هرچه جلوتر می‌رفتم، بیشتر در خودم فرو می‌رفتم. ذهنم مثل خانه‌ای متروک و باد
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۱۲ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۲۹ روز پیش تقدیم شما شده است.
پرنیان
0مرسی حنانه جان بابت پارت عزیزم 💗
۴ ماه پیشپرنیان
0وای کاش این واقعیت زودتر برملا میشد و زودتر می فهمیدیم پرواز دقیقا کی بوده
۴ ماه پیشفخری
1سپاس فراوان حنانه جون بابت این پارت زیبا خسته نباشی عزیزم عالی بود قلم زیبات مانا 💞 💞 💞 💞 💞 💞
۴ ماه پیشروشن
2خسته نباشی عزیز دلم مثل همیشه عالی بود میشه پارت بعدی طولانی تر باشه اگه امکانش هست؟ چون انقدر قشنگه ادم نمتونه صبر کنه
۴ ماه پیشمریم
6سلام نویسنده جاان خسته نباشی قلمت خیلی خوبی داری ولی ی چیزی خییلی اذیت کنندس پرواز بیش از حد توی ذهنش با خودش حرف میزنه رسیدیم به آخر پارت ولی اون هنوز داره تصور میکنه خیلی کش پیدا میکنه این حرف زدنه نمیدونم متوجه منظورم شدین یا نه!😄 امیدوارم روند داستان بهتر بشه وکمتر هم وارد جزئیات بشه😘😘
۴ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
هانا
0رمان با این آهنگ فوق العاده ست