بالانس به قلم معصومه ابدالی
پارت بیست و ششم :
***
قطاری با هفت واگنِ روز از روی ریلِ زمان با چنان سوت کشیدنی گذشت که گوش از آدمی کَر شد و سرعتِ گذرش را اما نفهمید. هفت روزی که انگار از حافظ یک مردِ طلسم شده را ساخته بود. کابوس‌زده‌ای که خوابِ پریده از سرش به تمسخرش می‌گرفت. بیداری کشیده‌ای که بر بلندای چهارپایه‌ی وجدان می‌ایستاد، طنابِ عذاب دورِ گردنش می‌افتاد و هربار پس از یک خفگیِ مرگ‌آور خیال برش می‌داشت که همه چیز پای
لطفا صبر کنید...
مهسا
0حافظ بیچاره واسه انتقام عجله ای یه شکری خورده حالا توش مونده