روح جنگل به قلم فاطمه مهدیان
پارت نود و پنجم :
انگشتانم دور خودکار فلزی آنقدر محکم جمع شده بودند که سردی و زبریاش تا مغز استخوانم نفوذ میکرد و درد ریز و پیوستهای در کف دستم میدوید. با این حال، هنوز نگاه از آذر برنمیداشتم.
آذر آهسته از جایش تکان خورد.درست مثل شکارچیای که مطمئن است طعمهاش دیگر حتی توان لرزیدن هم ندارد.قدم اول را برداشت.
صدای کفشش روی سیمان سرد اتاق، مثل ضربهای خشک و سنگین در گوشم پیچید.
بعد قدم Ø
مطالعهی این پارت حدودا ۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۴۲ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...

مری
0خدا کنه آذر بمیره تروخدا فقط آخر داستان به خوبی و خوشی تموم بشه 🥲