تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت صد و پنجاه و نهم :
***
صدای موج دریا گوش‌اش را پر کرد، آسمان آبی بود و ابرها سپید تکه‌تکه بر رویش خودنمایی می‌کرد، خورشید از پشت دریا تا نصفه بیرون زده بود؛ اما حلال کوچک ماه در گوشه‌ای از آسمان آبی با ستاره‌های کم رنگش خودنمایی می‌کرد. به یاد نداشت اسمش را باید پگاه صبحگاهی می‌گذاشت یا... نظری نداشت.
از لابه‌لای انگشتان لاک زده‌اش شن‌هایی که با عقب رفتن موج دریا از میان انگشتانش عبور می‌کر
لطفا صبر کنید...
