پارت سوم :
-تنها چیزی که باعث میشه 90% مطمئن باشیم که اون خودش بوده اینه که، هیچکس از اون سازمان انقدر محتاطانه خارج نمیشه!
همه به صورتِ علنی رفتوآمد دارن و چون مدرکی ازشون موجود نیست، ترسی برای پوشوندنِ چهره ندارن!
این رفتوآمدِ عجیب، توی نیمه شب، زیادی به چشم کسایی که منتظر ردی از اونن اومده.
اینکه تقریبا فقط یک ساعت به خونهی همین دختر...( به تخته اشاره کرد و تصویر دختری روی صفحه ظاهر شد) رفته و برگشته، دو تا دلیل میتونه داشته باشه!
یا آشناش بوده و یا...
بازهم آشناش بوده!
به تصویر نگاه کردم؛ دختری با موهایِ زیتونی رنگ و بلند، با چشم و ابروی کشیده و به رنگِ عسلیِ تیره. حدودا بیست و هشت ساله میزد و دقیقا شکل زنان ایرانی بود...!
-آریلِ عدمی...
فارغالتحصیل رشتهی روانشناسی، از دانشگاهِ تهران. خانوادهش توی کانادا زندگی میکنن و باز یک مورد مشکوکِ دیگه، اینه که...
-خودش، تنها توی ایران زندگی میکنه!
یکتای ابروی فدرو بالا پرید و پرسید:
-آرون، دخترای ایرانی چقدر به خانواده وابستهن؟!
دوباره بلند شدم و ایستادم.
-معمولا خیلی زیاد.
-خیلی زیادی که میگی، انقدری هست که اگر خانواده بخوان مهاجرت کنن، همراهشون برن؟!
باید در جواب سوالات خلاصه و کوتاه پاسخ میدادیم. از نظر سازمان، زمان چیز با ارزشی بود!
-بله فدرو.
قدمی نزدیکم شد و دوباره پرسید:
-چی میشه که توی کشورت، با اون همه قوانین سختگیرانه و سنتهاش، دختری به همراه خانوادهش مهاجرت نمیکنه؟!
منظورش از سوالاتش واضح بود، اون میخواست با دلیل ثابت کنه که اون دختر قطعا ارتباطی با اون سازمان داره. خواستم راهش رو سد کنم تا خودش جواب بده...
-ممکنه کشورش رو دوست باشه!
پوزخندی زد و گفت: عشقِ به کشور اونقدری هست که خانوادهشو نادیده بگیره؟!
آرون تو باهوش تر از این حرفهایی!
اینبار من پرسیدم: خانوادهش چند ساله که مهاجرت کردن؟!
برقی توی چشمهای آبیِ روشنش نشست و بیتعلل گفت: حدودا دو سال!
لبخند زدم، حالا همه چیز واضحتر بود.
-ممکنه توی چیزی دست داشته باشه و خواسته باشه خانوادهش رو از عمد دور کنه!
نفس عمیقِ فدرو حرفم رو تایید کرد.
-آفرین، بشین!
نشستم و اون کمی ساکت شد. کمی بعد دو دستش رو ستون بدنش کرد و لبهی میز گذاشت.
-از همهتون بابت شرکت توی این جلسه ممنونم. برای پاسداری از قوانین لازم بود که همهتون حضور داشته باشید تا به عنوان یک عضو ویژه، از ماموریت جدید اطلاع داشته باشید.
همه بلند شدیم و فدرو رو به من گفت:
-آماده باش آرون، هفتهی بعد میری ایران!
***
آرون
شش ساعت مانده به پرواز
در طولِ یک هفتهای که گذشت، تمام اطلاعات اون دخترو بهدست آوردم و بارها مرور کردم. درسش رو تا مقطع دکتری ادامه داده بود و در کمال تعجب ترم آخرش رو انصراف داده بود. توی مطب یکی از اساتیدش، برای گروه درمانیِ روانشناسی شرکت میکرد و عاشق ارتباط گرفتن با بقیه بود. معمولا هرروز یکی از طیفِ رنگهای، رنگینکمون رو میپوشید و دلیلِ این کارش هنوز در دست بررسی بود!
بیحاشیهست و همونطور که فدرو گفته بود عاشق موتور سواری بود. تقریبا تنها حاشیهی خطرناک زندگیش شرکت کردن توی مسابقاتِ غیرقانونیِ آخرِ هفتهها و شرط بندی بود.
همهی وسایلِ مهم و ضروریم رو توی کولهی کوچیکی جا دادم. چند دست لباس، لپتاپ، مدارک مهم و کلید خونهای که توی ایران برام آماده کرده بودن تنها چیزهایی بود که باید میبردم.
ساعت توی دستم صدای ریزی داد و فهمیدم احضار شدم. از اتاق بیرون رفتم.
کمی بعد به محوطه رسیدم و فدرو ، رو در حال دیدن تمرین نیروها دیدم.
کنارش ایستادم تا شروع به حرف زدن کنه و دلیلِ احضارم رو بگه.
نگاهش به من نبود و حتی انگار به نیروهاهم نگاه نمیکرد.
-پروازت چند ساعت دیگهست؟!
با نگاه به ساعتم گفتم: حدودا ۶ ساعت دیگه!
به سمتم برگشت. وقتِ هشدار دادنش بود و این از چشمهای سردش معلوم بود.
-آرون... توی تمام ماموریتهات به شکل خارقالعادهای عالی عمل کردی. تو و سیمون جزو معدود کسایی هستید که هیچ شکستی نداشتید.
نگاهم سرد بهش دوخته شده بود و منتظر بودم تا حرفهاش رو تکمیل کنه.
-میدونی، سازمان مخالف فرستادنِ تو بود و تصمیم داشت با اموزش زبان، سیمون رو راهی کنه!
اما من اصرار داشتم که خودت بری!
چهرهم احتمالا شکل علامت سوال بود که لبخند زد و گفت:
از نظرِ سازمان، ایرانی رو هر کاریش کنی یه ایرانیه! حتی اگه از بچگیش خودت شکلش داده باشی!
سازمان میترسید که تو دلت بلرزه از دیدن ایران و یه دختر ایرانی!
نیشخند زدم و اون ادامه داد:
-اما من مطمئنم تو محکمتر از این حرفهایی!
دستش روی شونهم نشست. از معدود لَمسهای فیزیکیِ فدرو...
-منو پشیمون نکن! و یک سال دیگه با موفقیت همینجا باش!
-مطمئن باش همینطوره فدرو!
سری تکون داد و برق رضایت توی چشمهاش پیدا شد. پاکتی رو به دستم داد و گفت: مدارکِ هویتیِ جدیدت این توئه! به خواستِ خودت فقط فامیلیت عوض شده و اسمت تغییری نکرده.
حالا برو و بقیهی کاراتو انجام بده! موفق باشی...
****
از لحظهای که خلبان اعلام کرد توی آسمونِ ایران هستیم، تمام بدنم شروع به نبض زدن کرد. شب بود و با تمام وجود چشم به پایین و اندک نورهایی که از خاک ایران معلوم بود دوخته بودم.
نیم ساعت بعد هواپیما توی فرودگاه فرود اومد و من بعد حدودا بیست سال پام رو توی خاک کشورم گذاشتم!
مطالعهی این پارت حدودا ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۵۲ روز پیش تقدیم شما شده است.
زری
0به به تازه دارع ب جاهای خوبش میرسه🫠🫠
۴ ماه پیش
صبا سروین | نویسنده رمان
هنوز نهه😅
۴ ماه پیششى شى
0به به داستان تازه داره شروع میشهه👏🏻👏🏻👏🏻👏🏻
۵ ماه پیش
صبا سروین | نویسنده رمان
اره مهربونم
۵ ماه پیشمرید۱۱۰
3واقعا ایران سنت های زیاد و سخت گیرانه های زیادی داره؟ نه من که دخترم خیلی راحت اینجا زندگی میکنم منم اگه خانوادم بخوان مهاجرت کنن همراهشون نمی رم و اینکه دخترای ایرانی همشون به خانواده وابسته نیستن یکیش خودم راستی قلم ت خیلی خوبه وقتی میگی ارون یاد ارون وارنر توی خردم کن میوفتم
۵ ماه پیش
صبا سروین | نویسنده رمان
آره درسته، برای بعضی سختگیرانهست و برای بعضی نه، ممنونم ازت، راستش رو بخوای اسمش رو دقیقا به خاطر علاقهم به آرون وارنر برداشتم😍😍🤌🤌
۵ ماه پیشنیلوفر آبی
3وایی محشرهه من عاشق رمان هایی هستم که شخصیت دخترش موتور سوارهه👏🫂🍫🫐💙
۵ ماه پیش
صبا سروین | نویسنده رمان
ممنونم نیلوفر آبی♥️
۵ ماه پیشهانیه
0عالی بود 🙌🌼🤍 فقط نویسنده جان عکس شخصت هارو هم میزارین
۵ ماه پیش
صبا سروین | نویسنده رمان
ممنونم چشم یه کم پیش بره میذارم😍
۵ ماه پیش
لطفا صبر کنید...

هلنا
1وای وقتی هی اسم ارونو تو رمان مبیبنم یاد شخصیت ارون وارنر تو کتاب لمس مرگ بار عشق میوفتم خیلیی خوبهه عجیبهه😭🥹💫✨💞💕💓