گالری مردگان به قلم زهرا رحمانی
پارت هفتاد و نهم :
تاریکی آرام‌آرام عقب نشست.
اولین چیزی که لنا احساس کرد، سوزش گلویش بود. بعد سنگینی عجیبی که روی تمام بدنش افتاده بود. انگار ساعت‌ها زیر آب مانده باشد. پلک‌هایش را به زحمت باز کرد. نور سفیدی از سقف بر صورتش می‌تابید.
چند لحظه طول کشید تا بفهمد روی تختی باریک دراز کشیده است. بوی الکل و مواد ضدعفونی‌کننده در هوا پیچیده بود. صدای یکنواخت دستگاهی از جایی نزدیک به گوشش می‌رسید.
خاط
لطفا صبر کنید...
