خان دایی به قلم آرزو هاشم آبادی

پارت یک :

انسان فقط در قبال گفتەهایش مسئول نیست
بلکە در قبال سکوت‌هایش هم
مسئول است...!
تِلما
با هزار مکافات و بدبختی این کار لعنتی را جُفت و جور کرده بودم اما حالا خیلی راحت از دستش دادم.
شقیقه هایم از شدت درد نبض میزد و من با نهایت احساس بیچارگی و درماندگی روی صندلی آوار شدم.دختری که کنارم ایستاده بود با لحن متاسفی دلداری ام داد:
_بهت حق میدم ناراحت شی اما دنیا همینه دیگه! از دست ما کاری ساخته نیس.
پوزخند تلخی زدم و نگاهش کردم:
_ دو ماهه دارم صبح تا شب واسه آقا جون میکَندَم.این آخریا که شده بودم آبدارچی شرکت! خدارو خوش میاد سر صبحی عذر آدمو بخوان؟! مگه اشتباهی ازم سر زده که بعد دو ماه داره بیرونم میکنه؟!
مرتیکه حلال زده خیلی زود سر و کله اش پیدا شد.
با یک نگاه سنگین از اتاق بیرون آمد و مقابل نگاهم ایستاد:
_ خانم محترم هنوز که اینجایی!
سوختم.
اتیش گرفتم از این همه بی چشم و رویی و دو رنگی...
با حرص و خشمی که جان به لبم رسانده بود؛ بلند شدم و به سیم آخر زدم :
_ دو ماهه مث چی ازم کار کشیدی! حالا پاشم برم؟! مگه شهر هرته؟! کجای قانون نوشته آدم هروقت دلش بخواد منشی استخدام کُنه هر وقتم دلش نخواد با یه تیپا بندازتش بیرون! رحم و مروتت کجا رفته؟! مگه نمیدونی به این کار نیاز دارم؟!
کیو پیدا میکنی که ۳ برابر یه آدم کار کنه و نصف حقوق یه کارگر ساده رو بگیره؟!
ابرو در هم کشید و قدمی جلو آمد :
_ مجانی ‌واسم کار نکردی! پولشو جیرنگی آخر ماه ریختم به حسابت!
_ هه...یه وقت از مال و اموالت کم نشده باشه! همچین میگه حقوق انگار چهقد دست و دل بازه!
درست مثل خودم آتش گرفت.
سوخت و من همین را می خواستم.
از لای دندان های چفت شده اش غُرید:
_ یالا از شرکت من برو بیرون!
تمام وجودم یک پارچه آتش بود اما پوزخند اعصاب خورد کُنی زدم و بند کیفم را محکم میان انگشتانم فشردم:
_ معلومه که از این خراب شده میرم! اینجایی که برای زحمت آدما احترامی قائل نمیشن! اینجایی که دو روزه فک و فامیلشون رو میارن و حق یکی دیگه رو پایمال میکنن؛ جای موندن نیست!
میرم اما بدون شما تازه به دوران رسیده ها به هیچ جایی نمی رسین!
باروت آخر را به جانش انداختم که چهره اش کم کم رو به کبودی رفت.دست مشت کرد و از لای دندان های روی هم چفت شده اش گفت:
_ پس بیا تسویه کن بعد برو!
حرفش را زد و به اتاقش برگشت.
غرورم مانع رفتنم شد.دلم نمی خواست حالا که اینطور با من رفتار شده؛ خودم و شخصیتم را به خاطر چندرغاز کوچیک کنم اما گذشتن از این حقوق چند روز کار خیلی سختی بود ولی هر طور که بود خودم را قانع کردم که حفظ غرور و شخصیتم از پول مهم تره اما با پیامکی که از تکتم رسید؛ با درماندگی پلک بستم.
لیست دارو های جدید بابا را برایم فرستاده بود.نگاهم به کلمات بود و دردی که میان قفسه سینه ام جا خوش کرد.
بین یک دوراهی سخت قرار گرفتم اما مثل همیشه از خودم و غرورم گذشتم.
مثل تمام این سال ها به خاطر خانواده ام عزت نفسم را زیر پا گذاشتم و پاهای سنگینم را به سمت اتاق رئیس کشاندم.
مردی که از ریاست فقط دستور دادن را بلد بود.
به محض اینکه قدم به داخل اتاق گذاشتم او را ایستاده تکیه به میز دیدم.
با همان چهره ی جدی و اخمو نگاهم کرد:
_ درو ببند!
پلک بستم.کاش می‌شد دست خود شکسته ام را بگیرم و از این اتاق بیرون ببرم اما چهره ی پر درد بابا که پشت پلک هایم نقش بست؛ دست رد به سینه ی همه ی افکارم زدم و با بدبختی هرچه تمام تر؛ از دستوری که داد اطاعت کردم.
در که بسته شد تکیه از از میز گرفت و با دو گام محکم و بلند به من نزدیک شد.
نترسیدم.
از این جلو آمدن یهویی و اخم و نگاه شرورانه نترسیدم.
این شرکت آنقدر بی در پیکر نبود که...
کافی بود جیغ بزنم تا ابرو و حیثیتش را به باد فنا بدهم.
خود شکسته ام را با هزار وصل و پینه سر پا نگه داشتم.غرور نداشته ام را جمع کردم و سر بالا گرفتم:
_بی زحمت کار منو راه بندازین میخوام برم.
نیشخند اعصاب خورد کُنی زد که خیلی زود فهمیدم مردک قصد آزار و اذیتم را دارد.
تا میخواستم برگردم ؛ ناگهان با برخورد دستش به بازویم آنچنان وحشت زده بالا پریدم که خودش نیز از ری اکشنم جا خورد!
با چشمان گرد و وحشت زده از رفتار بی پَروایش صدایم را کمی بلند کردم :
_ دستتو بکش مرتیکه! اصلا به چه حقی...
خیلی سریع تن یخ زده ام را میان خودش و در حبس ‌کرد.
با چشمانی خمار و نگاهی عصبی که قرمزی سفیدی چشمانش به وضوح دیده میشد؛ سرش را به صورت رنگ پریده ام نزدیک کرد:
_ صدات در بیاد؛ یه کاری میکنم که...