پارت نود و ششم :
ناگهان زیرِ پایمان تکانِ شدیدی خورد و هواپیما در خود لرزید. فشارِ هوا در گوش‌هایم پیچید؛ صدایی شبیه به برخوردِ دندان‌هایِ سرما با تنِ فلزیِ بدنه.
چشمانم را که باز کردم، هنوز گیجِ خواب و اضطراب بودم؛ اما لرزشِ خفیفِ کفِ کابین و تغییرِ صدایِ موتورها خبر از رسیدن می‌داد.
سهند هنوز رویِ شانه‌ام بود؛ سنگین، گرم و غرق در آرامشی که نمی‌دانستم واقعی است یا دارویی.
سرم را به پنجره
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۵۳ روز پیش تقدیم شما شده است.
سپیده
0باتجربه ای که از رمانهای حنانه جان دارم احتمالا تلخی های زیادی تو راهه مثل رمان چنگار
۵ ماه پیش
حنانه بامیری | نویسنده رمان
چقدر خوشحال شدم که متوجه شدم چنگار رو هم خوندین 😍 پشت هر تلخی یه پایان خوش هست ناراحت نباشید
۵ ماه پیشافسون
0آخی زندگی چه بازی هایی دهری روزگار برای ادمهادهمیشه حاوی یه شروع و یه پایان ویه انتخاب برات بیشتر نمیزاره درها همه به خوشبختی نمیرسه اگر هم برسه با سختی و درد امید لانه کرده در دل هر دوشون و خراب نکنه واقعیت امیدوارم اما حس خوبی ندارم🤕🥺😥نویسنده ی عزیزم آخه عادت ندارم همه چیز خوب و آرام بمونه
۵ ماه پیشپرنیان
0مرسی حنانه جان بابت پارت 💓💓💓
۵ ماه پیشپرنیان
0دوست دارم بدونم تهه این همه گنگی و دروغ و پیچدگی چی میشه دوست دارم آرامش پرواز و سهند رو هم ببینم
۵ ماه پیشپرنیان
2خیلی جالبه سهند از پرواز قول میگیره که ولش نکنه ولی پرواز استرس اینو داره با فهمیدن واقعیت سهند ولش کنه
۵ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
Hani
0وایی چقد بدم میاد از آیت