ساختمان سایه به قلم هانیه پروین
پارت سی :
سرم را به زیر انداختم. در آخرین جلسهمان به او گفته بودم که نیازی به مصرف آنها ندارم، نمیخواستم مدام احساس منگی و خوابآلودگی داشته باشم. یادم هست که فریاد زدم: «من مشکلی ندارم، این آدمهای اطرافم هستند که باید درمان شوند، نه من.» بعد هم بلند شدم و از مطب بیرون رفتم. دیگر هرگز به اینجا برنگشتم؛ تا امروز.
- خیلی وقت پیش.
سرش را صبورانه تکان داد، اولین بیماری نبودم که درمان را نصفه
لطفا صبر کنید...
