ساختمان سایه به قلم هانیه پروین
پارت بیست و هشتم :
دست چپم را مشت کردم و عقب کشیدم. جعبه را بستم و آن را روی میز مهرداد برگرداندم. جوابی که دنبالش بودم را اینجا پیدا نخواهم کرد. مهرداد در سکوت مرا تماشا کرد که از او فاصله گرفتم و گفتم:
- باشه یه وقت دیگه، باید برم مدرسه الان! دیرم شده.
بهانه میآوردم. اگر شب گذشته او را نکُشته بودم، هرگز به دیدنش نمیآمدم؛ چه برسد به اینکه حلقهاش را در دست بیندازم. از روی صندلیاش بلند شد و دستهاÛ
لطفا صبر کنید...
