مسلک به قلم پریسا حصیری

پارت سوم :

مهوا دستانش را چلیپا در آغوش گره زده با تمسخر اَبرو بالا می اندازد:
_چرا باید معذرت بخوام؟ معذرت خواهی رو برای کار اشتباهی گذاشتن و من تا جایی که می دونم مرتکب اشتباهی نشدم، پس روز بخیر آقا.
پشت به توماج می کند تا برود. می ترسید. از تنها شدن در مقابل همچین مردی که سه برابر او بود وحشت داشت.
اما هنوز یک قدمش را پُر نکرده بود که بازویش از کشیده می شود. مهوا خشمگین به سمتش بر می گردد:
_معلومه دارید چیکار می کنید؟ به چه اجازه ایی اصلا به من دست می زنید؟
توماج دندان روی هم سابیده به روی صورتش خم می شود. اعتراف می کرد چشمانش جادو داشت اما نه در برابر او!
_تا معذرت خواهی نکردی نمی تونی بری کوچولو!
مهوا بغض‌ می کند. تا حالا در همچین موقعیتی قرار نگرفته بود و تنش از شدت وحشت و حقارت به لرزه می افتد.
در مقابل تمام مردان کره ی زمین ضعف داشت و نمی توانست از حق خودش آنقدری که باید باشد دفاع کند.
توماج با تعجب متوجه‌ی لرزش تنش می شود و فشار انگشتانش را از دور بازویش کم کرده مهوا با شتاب عقب می کشد.
چانه اش می لرزید و چشمانِ کهربایی اش به اشک می نشیند:
_اگه...اگه معذرت خواهی راضی‌‌تون می کنه باشه من ازتون عذر می خوام!
لبانش را روی هم می فشرد و با گام های بلندی به سمت بیرون می دود.
توماج پلک روی هم فشرده کمی احساس پشیمانی می کند، ولی در دل تشر می زند که حقش بود.
مظلوم نمایی به کارش نمی آمد، اصلا به زن جماعت ذره ایی اعتماد نداشت!
به حجره که می رسد بی معطلی پیاده می شود و سرعتی به قدم هایش می دهد. به خاطره ترافیک های صبحگاهی مدارس و دانشگاه یک ساعتی را دیر کرده بود.
از پله های کوچک منتهی به کوچه حجره ها پایین می رود و با دیدن علیرضا که مضطرب این طرف و آن طرف را با نگاهش می کاوید برایش دست تکان می دهد.
بوی عود و اسپند در مشامش می پیچد و حال معده ی خالی اش را بد می کند. منزجر به سمت حجره ی خود می رود و علیرضا با دیدنش خداروشکر کرده شروع به سخنرانی می کند:
_سلام آقا من خیلی سرگرمش کردم، یعنی یه دروغایی گفتم که خودمم تعجب کردم، اما انگار زنه باور نکرد هی برام چشم چپ می کرد، هی چشم غره می رفت ، آقا بخدا....
توماج به سمتش گردن چرخانده با لحن آرام اما پُر حرص (هیس) کشداری می گوید:
_بسه سرم رفت علیرضا، می خوای واو و نونش رو تک تک بگی؟ کارت خوب بود آفرین اما تا آبروم رو نبردی بدو یه دوتا چایی بردار بیا.
علیرضا لب گزیده با آن کله ی تاسش سر می جنباند:
_چشم آقا، اما قهوه تون‌ روی میزه.
توماج چشمانش را محکم روی هم می فشارد و با لبخندی که سعی می کند روی لبان خالی از حسش بنشاند وارد اتاقش می شود.
دخترک با دیدنش از جای بر می خیزد و توماج با خوشرویی با او احوال پرسی می کند، با خودش فکر می کرد صرافی یک زن سن بالا و عنق باشد اما یک درصد هم فکر نمی کرد که همچین دختر زیبا و خوش سلیقه ایی باشد!
_ببخشید من دیر کردم و معطل شدید، از ترافیک تهران که خبر دارید؟
دخترک می خندد و پا روی پا می اندازد:
_بله اطلاع دارم، راستش منم زود اومدم بابا خیلی اصرار داشت زودتر خدمتتون برسم و در مورد اون طرح توافق کنیم.
چشمان توماج از این تعریف و تمجید در لا به لای حرف های دخترک برق می زند:
_پدر لطف دارن، راستش خانم صرافی...
دخترک میان حرفش رفته رشته کلام را به دست می گیرد:
_مانام، می تونید به اسم صدام کنید اینجوری راحتترم!
توماج دستانش را روی میز گذاشته، انگشتانش را درهم گِره می زند و با لبخندی که اصلا دلش نمی خواست می‌گوید:
_از همکاری باهات خوشبختم مانا!
برگه های توافق نامه را روی میز مقابلش گذاشته و خودکار را به سمتش می گیرد:
_اول شما امضا کنید!
مانا چهره اش را درهم جمع کرده با بذله گویی لب از هم باز می کند:
_قرار بود با هم دیگه تعارف نداشته باشیم و همدیگر رو جمع نبندیم.
خودکار را از دست توماج می گیرد و خم شده برگه های قرار داد را امضا می کند.
_امضای قشنگی داری.