پارت نود :
راه خانه طولانی‌تر از همیشه بود. نه چون مسیر عوض شده بود. چون من عوض شده بودم. از پنجرۀ تاکسی به شهر نگاه می‌کردم. خیابان‌ها خسته بودند. مغازه‌ها نیمه‌باز و آدم‌ها با صورت‌های خواب‌آلود از کنار هم رد می‌شدند و هیچ‌کدام نمی‌دانستند کنارشان زنی نشسته که قلبش زیر بار یک راز له شده بود.
راننده رادیو را روشن کرده بود. صدای مجری صبحگاهی می‌آمد که بیش از حد شاد بود و بیش از حد بی‌خبر. م
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۱۱ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۶۲ روز پیش تقدیم شما شده است.
فخری
2ممنون از رمان خوبت حنانه جون خدا قوت عزیزم قلمت ماندگار ♥️ ♥️ ♥️ ♥️ ♥️
۵ ماه پیشتمشک
0وای چقد پرواز لوسه😂بگو خودتو خلاص کن دیگه
۵ ماه پیشپرنیان
0بیچاره کجاش لوسه همش داره تنهایی این همه چیزو به دوش میکشه
۵ ماه پیشتمشک
1خب همین دیگه باید به سهند بگه تا فشار از روی خودش کم کنه مثلا زن و شوهرن دیگه پرواز زیادی داره اذیت میکنه خودشو
۵ ماه پیشپرنیان
2مرسی حنانه جان بابت پارت های طولانی و قلم زیباتون 💗💗
۵ ماه پیشپرنیان
0چه پارت قشنگی بود ولی حیف کاش میگفت تا کی میخواد اینجوری خودشو داغون کنه اذیت میشه بیشتر فکر نکنم سهند انقدر بی انصاف باشه که گناه یکی دیگه رو پای این بدبخت بنویسه
۵ ماه پیشزهرا
2ممنون از پارت عزیزم کاش به سهند میگفت
۵ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
افسون
2الهی چقدر دردناک دو پرنده یاد شعر گوگوش توی یک دیوار سنگی دو تا پنجره اسیرن🥺 کاش میشد با هم بمیریم توی یک دنیای دیگه دستای هموبگیریم🥺 آخ فقط برای همدیگه امیدوارم بجنگند مرسی گلم🥰