پارت هشتاد و نهم :
صدای باز شدن در اتاق استراحت مثل شلیک یک گلوله در ذهنم پیچید. یک‌دفعه از جا پریدم. انگار کسی از ته یک کابوس اسمم را فریاد زد.
گوشی هنوز در دستم بود و کف دستم از عرق سرد، خیس شده بود. صفحۀ خاموشش تصویر کج‌وکولۀ صورتم را برمی‌گرداند؛ صورتی رنگ‌پریده، چشم‌هایی ترسیده و لب‌هایی که انگار تمام خونشان را جا گذاشته بودند در همان کلمۀ لعنتی. باروری!
این کلمه به من نمی‌آمد. به پدرم نمی‌آ
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۱۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۶۳ روز پیش تقدیم شما شده است.
لیلی
0لحظه هایی که آدم توبرزخ میمونه روخیلی زیبا تجسم کرده نویسنده خوش قلم که آدم واقعا خودشو تواون لحظه احساس می کنه
۵ ماه پیشتیونا
0مرسی عزیزم بابت این پارت های طولانی 💓💓
۵ ماه پیشتیونا
0اصلا نمیشه نقش مثبت و منفی رو تشخیص داد فقط پرواز خوبه بقیه همه خاکستری ان
۵ ماه پیشتیونا
0وای عزیزم پرواز بیچارهه چقدر بدبیاری میاره هر روز خبر جدید و عجیب تر
۵ ماه پیشفخری
1خسته نباشی حنانه جون عالی بود قلم زیبات مانا💕💕💕💕💕
۵ ماه پیشپرنیان
3کاش بره و همه چی رو بگه به سهند بنظرم بالاتر از سیاهی که رنگی نیست برو و بگو حداقل انقدر پیر نمیشی سر این ماجرا
۵ ماه پیشپرنیان
3این بیچاره چرا انقدر چیز سرش ریخته هر دقیقه یه داستانی میاد وسط حالا آیت هم شده آتیش بیاره معرکه بابا تو مثلا قاضی خودتم میدونی عامل کشته شدن بابای پرواز داییشه بعد حالا از پرواز دلخوره
۵ ماه پیشآهو
4عالی بود خسته نباشید نویسندی عزیز🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹
۵ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
Hani
0یعنی تو هر پارت یه قسمت داریم ک پرواز زمان براش وای میسه صداها گنگ میشن همه چی کوچیک بزرگ میشه گوشی از دستش میفته سرگیجه میگیره 🤔