مهجوری به قلم معصومه علیایی

پارت سوم :

میشکا، خیره به چشمان بی حسِ فرمانده، گره ابروانش را کورتر کرد و نفسش را برای گذر از دودی که هنوز هم اطرافش می‌رقصید حبس سینه‌اش کرد.ناخن‌هایش را کف دستش فرو برد و بی‌آنکه ترسی از آن مرد داشته باشد،به خیره‌گی نگاهش ادامه داد تا فرمانده باشد که دست فرو برده درون جیب‌های شلوار سبز پررنگش، نیم قدمی به او نزدیک شد و گفت:
-چشات، چشات جای زبونت میگن تا چه حد ازم متنفری.
پوزخندی زد و سرش را به صورت میشکا نزدیک کرد و سهراب بود که مشتش محکم‌تر از قبل شد و میشکا بود که حتی نیم سانت عقب نکشید. این دختر هیچ ترسی از آن مرد و سربازانش نداشت، سربازانی که یکی از بین‌شان دل داده بود به آن عشق ممنوعه!عشق بین دو دشمن؟ شدنی بود؟ شاید!شایدی که در دل استیون جوانه زده و امیدوار نگهش می‌داشت برای روز وصال!
استیون که از دمی پیش چشم از آنتونی گرفته و دوباره مسیر چشمانش را سوی معشوق کشانده بود، ابروانش را قدری نزدیک یکدیگر کرد و نگران از بحثی که بین میشکا و فرمانده‌شان قصد بالا گرفتن داشت،نیم قدمی جلوتر آمد و گوش سپرد به صدای مرد.به صدای اویی که عقب کشید و چون قبل صاف ایستاد.
-جسوری!جسورتر از چیزی که نشون میدی!
جسور بود، واقعا جسور بود و این جسارت شاید سرمنشاءش می‌رسید به مردمی که پشت سرش ایستاده و چون او اخم آلود و ناراضی بودند!زن، کودک، مرد، بزرگ و کوچک، هیچ یک، از آن بیگانه‌گان دل خوشی نداشتند و تیزی برنده‌ی نگاه‌شان مقصدی جز آنان نداشت.
میشکا پوزخندی روی لب‌هایش از گفته‌ی او نشاند و نگاهش را لحظه‌ای به پشت سرِ فرمانده، درست جایی که استیون ایستاده و نگاهش می‌کرد چرخاند.لحظه‌ای، فقط لحظه‌ای قهوه‌ای چشمانش به آبی دیده‌گان استیون گره خورد و بی‌خبر از عمق آن نگاه و تپش افتاده به قلب او با همان ثانیه‌ای قفل شدگی، گذر کرد تا رسید به مابقی سربازان و سپس کامیونی که بیشتر کیسه‌های انبار را درون خود جای داده بود.
چشم از کامیون گرفت و دوباره نگاه سمت فرمانده که با چشمانش جست و جوی چندی پیش او را تماشا می‌کرد،برگرداند و گره قدری باز شده‌ی ابروانش را دوباره کوک زد و گفت:
-هشدار داده بودیم بهتون که دوباره سمت انبار نیاین ولی بی‌توجه بهش بازم اومدین.
مکث کوتاهی کرد و قدری چشم ریز کرد و ادامه داد:
-این بی اعتنایی معنی جز جواب گرفتن ازمون نداره.
فرمانده لبخند کجی از تهدید او که لا به لای کلماتش مخفی شده بود زد و حینی که دستانش را از جیب‌هایش بیرون می‌آورد گفت:
-شما ایرانیا یه ضرب المثلی دارین.
نگاه از میشکا گرفت و قدری گردنش را به پایین خم کرد و خیره به زمین گل آلود زیر پایش، با لحنی متفکر ادامه داد:
-خوب یادم نیست ولی... .
سر برآورد و دوباره که نگاه به نگاه عصبی میشکا زنجیر کرد، با حفظ لبخند کجش و لهجه‌ای غلیظ و به فارسی گفت:
-سرخ زبان...سر سبز... .
مکثی کرد و چون دقیق نمی‌دانست باید کدام کلمات را کنار هم بچیند ولی منظورش به میشکا رسید. لبخند از صورت پاک کرد و ادامه داد:
-مواظب حرفایی که میزنی باش.
تهدیدوار گفت تا به میشکا بفهماند گفته‌هایش عواقب سنگینی برایش دارند ولی که را می‌ترساند؟ میشکا را؟دختری که تمام اهالی روستا چون کوه پشتش ایستاده و حتی اجازه نمی‌دادند تاری از موهایش کم شود؟تهدیدش برای هر که هم ترس‌آور بود برای میشکا هیچ بود، هیچی که شد رد پوزخندی و گوشه‌ی لب‌هایش را طرح زد.
-گفتی زبان سرخم سر سبزمو به باد میده... .
مکث کوتاهی کرد و تن صدایش را پایین آورد و جدی و دور شده از آن پوزخند ادامه داد:
-ولی نه من و نه این مردم اجازه نمی‌دیم حتی یکی از اون کیسه‌ها رو با خودتون ببرین.کیسه‌هایی که حاصل دست رنج‌مونه.
بازی تهدید بود، بازی که گاهی سمت زمین میشکا بود و گاهی سمت فرمانده.تیغ تیز کلمات‌شان سمت یکدیگر گرفته شده و با زبان تهدید سخن می‌گفتند. تهدیدی که هر کدام سعی داشتند با به بازی گرفتنش، دیگری را از میدان به در کند ولی نه فرمانده قصد عقب نشینی داشت و نه میشکا و نه مردمی که به آن سادگی قید دست رنج‌شان را نمی‌زدند.
میشکا پایش را روی زمین گل‌آلود رو به جلو سُر داد و تیز و برنده، خیره به فرمانده‌ای که منتطر بود تا جمله‌ای دیگر شنیده و به اوج کلافگی‌اش از دست آن دختر رسیده و بهانه‌اش جور شود برای جوابی در خور دادن، حکم داد به ادامه‌دار شدن جمله‌اش.
-تک‌تک اون کیسه‌های برای این مردمه نه شماهایی که به ناحق روستامونو غصب کردین.
رسید، فرمانده به اوج صبرش رسید که بی‌آنکه چشم بگیرد از نفرت چشمانِ میشکا، دست راستش را بالا گرفت و با حرکت کوتاه دستش رو به جلو، خطاب به سربازانی که ایستاده و نگاهش می‌کردند،دستورش را فهماند. فهماند تا همگی دست سمت اسلحه‌هایی که به شانه‌هایشان وصل بودند ببرند. اسلحه‌هایشان را پایین آورده و پس از مسلح کردن‌شان و حرکت دوم دست فرمانده برای پیش آمدن‌شان، نوک اسلحه‌ها را رو به جلو گرفته و آرام و با قدومی بلند، جلو بردند، البته به جز استیون که نگران و مات، خیره مانده بود به پیش رفتن سربازها.
می‌رفت؟ می‌ماند؟ چه می‌کرد؟ می‌رفت یک جور درد داشت برایش و نمی‌رفت جوری دیگر!مدیون خودش می‌شد یا دلش؟یک طرف معشوقش قرار داشت و سویی دیگر وطنش!به معشوق خیانت می‌کرد یا به وطن؟ کدام یک برایش با ارزش‌تر بود؟کدام یک را برمی‌گزید تا قلبش آن‌طور به هول و ولا نمی‌افتاد؟فرمانده‌اش دستور داده بود به اسلحه کشیدن آن هم سوی که؟ سوی معشوق!از مرام عاشقی دور بود آن‌طور مقابل دل ایستادن! از مرام سربازی‌اش دور بود پشت کردن به وطنش!استیون گیر کرده بود، وسط دوراهی که نمی‌شد یکی را برگزید و دیگری را نه!نمی‌رفت یک درد بود و می‌رفت هزار درد! دلش را داشت نوک اسلحه‌اش را سمت قلبی نشانه رود که گره خورده بود به قلبش؟ می‌توانست رخ به رخ با معشوقی بایستد که شده بود دلیلی برای گرم شدن قلبش و تپیدن‌های بی‌قرارش؟ مقابل قرار قلبش می‌ایستاد؟ که می‌تواند قدعلم کند مقابل عشق، مقابل معشوق، مقابل اویی که شده گره کوری و افتاده به قلبش؟
مانده بود، مانده بود خیره به میشکا، خیره به اویی که کوری ابروانش قصد گشوده شدن نداشتند.