پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت دویست و چهارده :
دوباره بوی باران را به سینه‌ام کشیدم و در حیاطِ نیمه‌تاریک چشم چرخاندم. خیالم در روزهایی پرسه می‌زد که با نگین و برادرش، مهدی و فرهود روی این ایوان و توی همین حیاط بازی و بدوبدو می‌کردیم. روزهایی که در این خانه مهمانی بود، حیاطِ پشتیِ خانه، مکانِ موردعلاقهٔ ما و جوان‌های خانواده بود تا راحت و دور از چشم بزرگ‌ترها شیطنت کنیم. همیشه هم در آخر به شرارت‌های فرهود ختم می‌شد. همین‌جا بود
لطفا صبر کنید...
