پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت دویست و سیزده :
از پشت به سینه‌اش چسبیده بودم و قلبم داشت سینه‌ام را می‌شکافت. دلم می‌خواست توی چشم‌هایش زل بزنم و بگویم اختیارش را بدهد دستِ دلش، اما غرورم جلویم سد شد. دوباره بناگوشم را بوسید و با گرفتنِ بازویم به آرامی همراه خودش نشاند:
- پاشو لباس بپوش، بیا صبحونه بخوریم.
از تخت پایین رفت و مقابل آینهٔ گردِ میز آرایشم که از قامتِ بلندِ او کوتاه‌تر بود، خم شد و موهایش را مرتب کرد. لبه‌های حو
لطفا صبر کنید...
