پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت صد و نود و دوم :
نگین با شوق و هیجانِ همیشگی به وقتِ دیدنم، بغلم کرد. وقتی از هم جدا شدیم، با لبخندی عمیق صورت همدیگر را کاویدیم.
- باورم نمی‌شه نرفتی! مامانت...
حرفش را بریدم:
- هیچ‌کس نمی‌دونه، تنها رفته بودم فرودگاه، الآنم اینجام.
ناباور و خندان نگاهم می‌کرد:
- از تو برمی‌آد!
- مهمون دارید؟
- فرهوده، دیشب اومده، ترسیدم نیای، بهت نگفتم.
- ولی باید می‌گفتی، فکر کردم قراره تنها ب
لطفا صبر کنید...
