پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت صد و شصت و هفتم :
- یه چیزی بخوریم، شاید بردمت دریاچه.
نفسم را رها کردم و گفتم:
- چرا شاید؟
- پیاده‌رویش زیاده.
- اشکال نداره، پایه‌م.
زانوهایم را بغل کردم و نگاهم با دست‌هایش حرکت کرد. از کوله وسایل آشپزی و مواد غذایی بیرون آورد، مجهز بود.
- دخترِ خوبی باشی، فردا می‌برمت درّه‌ٔ جهنم.
منظورش از دختر خوب بودن را خوب می‌دانستم، اما نخواستم دوباره بحث راه بیندازم. باخنده به‌سمتش سر چر
لطفا صبر کنید...
