پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت صد و شصت و چهارم :
یک ساعت هم گذشت. دیگر خبری از فؤاد نشده بود. لحاف را کنار زدم و بی‌سروصدا از تخت پایین رفتم. آهسته قدم برداشتم و از میانِ درِ نیمه‌بازِ اتاق سرک کشیدم. یکی از دیوارکوب‌های انتهای سالن روشن بود و فؤاد زیرِ نور مستقیم آن دمر خوابیده و نگاهش به صفحه‌ٔ لپ‌تاپش بود. طوری دراز کشیده بود که اگر می‌خواستم به طبقه‌ٔ پایین بروم، کافی بود لحظه‌ای سرش را برگرداند و نقشه‌ام نقشِ بر آب شود. خودم ر
لطفا صبر کنید...
