پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت صد و شصت و سوم :
قلبم از شنیدنِ حرفش لرزید و دوباره نگاهش کردم. قصد نداشت لحظه‌ای تصویرِ دیگری در چشم‌هایش جا دهد. جهد کرده بود با آن غمِ آمیخته به شیفتگی قلبم را از سینه‌ام بیرون بکشد. برای فرار از احساساتی که داشتند خفه‌ام می‌کردند، قلم‌مو را توی رنگ زدم و گفتم:
- همه ترسای منو نداشتن که حتی با نگینم دور از چشمِ مامانم حرف می‌زدم. وقتی با دایی تماس داشتی، جلوی دوربینش نمی‌اومدم، چون مامانم گفته
لطفا صبر کنید...
