پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت صد و سی و پنجم :
من هم دست تنهایی را به گرمی می‌گرفتم و واقعیت‌های زندگی‌ام را بغل می‌کردم.
- پشیمون نیستی؟
لبخند زد و سرش را به طرفین تکان داد:
- اصلاً!
آه بلندی کشیدم و شب به‌خیر گفتم. لبخندِ کوچکی زد و جوابم را داد. رو به دیوار برگشتم و روانداز پارچه‌ای و سبک را تا گوشه‌ٔ پیشانی‌ام بالا کشیدم.
- راستی یمین…
- جانم.
- لطفاً همه‌چی همین‌جا بمونه.
می‌مونه را مطمئن گفتم و صد
لطفا صبر کنید...
