پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت صد و سی و سوم :
مانعِ دراز کشیدنش شدم. فشار انگشتانم را بیشتر کردم و او را به‌سمتِ خودم کشیدم:
- اگه قرار بود این‌جوری بگی، نباید اصلاً می‌گفتی. حالا که دهن باز کردی، همه‌شو بگو.
ساعدش را پس گرفت و به دست‌هایش خیره شد. سکوتش که از ثانیه‌ها گذشت، در خیالم نقشه‌ٔ رفتن کشیدم. انگار همه‌ٔ کسانی که بیشتر از همه با آن‌ها احساس نزدیکی و صمیمیت داشتم، مخفی‌کاری را خوب بلد بودند. صدایی موذی در سرم زمز
لطفا صبر کنید...
