پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت صد و سی و یک :
کتانی‌اش را برداشت و با دقت به گلِ آفتابگردانی که کنارِ پاشنه‌اش نقاشی کرده بودم نگاه کرد. با آن موهای بور و پوستِ روشن، هیچ ربطی به هم‌قبیله‌هایش نداشت.
- از مالِ خودت خوشگل‌تر شد!
لبخندِ کوچکی زدم و دوباره به نخل چشم دوختم. سکوت، مثل دقایقی پیش خودش را میان ما دو نفر جا داد. چند ثانیه که گذشت، پرسیدم:
- قدرتِ تنهایی ما رو قوی می‌کنه یا ما خودمون به تنهایی، قدرت می‌دیم؟
نگ
لطفا صبر کنید...
