پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت صد و بیست و چهارم :
نگاهِ پر از شماتتش را با مکث از صورتم گرفت و گوشی را برداشت. فؤاد دست‌به‌سینه و با ابروهایی که سفت به‌هم پیچیده بود، در سکوتی کشنده تماشاگر بود. سنگینی نگاهِ عصبی‌اش را حس می‌کردم، اما جرئت اینکه نگاهش کنم نداشتم.
خیره به گوشی‌ام میان دست‌های دایی توضیح دادم:
- پیاماشو ببین، تو همه‌شون از سه نقطه استفاده کرده، اون موقعم توجهمو جلب کرده بود، ولی فکر نمی‌کردم مهم باشه، وقتی ا
لطفا صبر کنید...
