پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت صد و بیست و سوم :
- چی شده که واسه گفتنش انقدر عجله داشتی؟
بی‌اختیار دست‌هایم را توی هم پیچیدم تا لرزششان را نبیند و گفتم:
- اون پسره که قایمکی رفته بودم مجموعه سوارکاریش و مامانم مچمو گرفت یادته؟
با خونسردی و بدون هیچ طعنه و کنایه‌ای در لحنش، یادمه گفت. شگردش بود. حتی اگر همه‌چیز را می‌دانست، هیچ‌وقت با پیش‌داوری یا نگاه و حرکت نسنجیده‌ای از گفتن پشیمانم نمی‌کرد. حالا که دستش برایم رو شده
لطفا صبر کنید...
