پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت صد و هجده :
درِ سالن را محکم کوبیدم و سمت اتاقم پا تند کردم. مامان با تنپوش حولهای هراسان از اتاقشان بیرون آمد و با دیدنم وحشتزده به سمتم دوید:
- یا امام رضای غریب! چی شده؟
با اخم و دلخوری رو برگرداندم و وارد اتاقم شدم. از پشت بازویم را گرفت و نگهمداشت.
- یمین مامان… تو رو خدا…
صدای لرزان و پر از ترس و تشویش قلبم را مشت کرد. برگشتم و نگاهم روی چشمهای پرآبش چرخید. دلم میخواست بغلش
لطفا صبر کنید...
