پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت هفتاد و چهارم :
صدای زنگِ گوشی‌ام از آن حالِ دیوانه بیرونم کشید. باید می‌رفتم. آن طرف منتظرم بودند. بغضم را به‌سختی و از سرِ لجبازی فرودادم و از جایم بلند شدم. نمی‌خواستم برای حماقتم سوگواری کنم و مثلِ بیچاره‌ها اشک بریزم.
بدون اینکه جوابِ تماسِ دایی‌عباس را بدهم، دستی به سر و رویم کشیدم و به خانه‌شان رفتم. جلوی چشمِ دایی بودن و وانمود کردن به اینکه همه‌چیز خوب است، همیشه برایم سخت بود، برا
لطفا صبر کنید...
