پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت هفتاد و سوم :
خواننده با شور می‌خواند و آبادی‌های دلم زیر غمِ واقعیتی که خودم به صورتِ خودم کوبیده بودم، رو به ویرانی بود. آهِ بلند و سنگینی از سینه‌ام بیرون فرستادم و همراهِ نقره، خودم را روی تخت رها کردم. نمی‌‌خواستم به احساسی که نمی‌دانستم از کی بندش را در قلبم محکم کرده بود توجه و رسیدگی کنم. برایم حاصلی جز غم و اندوه نداشت. هنوز نه به دار بود، نه بار، احساسِ پوچی می‌کردم. من آدمِ عشق و علاقه
لطفا صبر کنید...
