پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت شصت و نهم :
با یک دست نوشتم: «کجا برم تنهایی؟»
بعد از چند ثانیه جواب داد: «فؤاد که غریبه نیست، برو، می‌آم.»
پوفی کشیدم و بدون اینکه چیزی بنویسم، گوشی را روی صندلیِ کنارم پرت کردم. از تماس با نگین هم منصرف شده بودم. تایماز آنقدر برایم جدی نبود که بخواهم به همین زودی درموردِ پیشنهادش با کسی حرف بزنم. از طرفی ته دلم دوست نداشتم جملهٔ دیدی گفتم را از نگین بشنوم، از اول هم نظرش این بود که تایماز بر
لطفا صبر کنید...
