پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت شصت و پنجم :
خندید و بلند شد. همان لحظه صدای زنگِ پیامکِ گوشی‌ام بلند شد. نگار گفت:
- هیچ‌کدوم. منم گاهی اصلاً بیدار نمی‌شم، اما عادت کردم، باید یه لیوان بالای سرم باشه.
از اتاق که بیرون رفت، گوشی‌ام را از کنارِ تشک برداشتم. با دیدن نام احسان و مضمونِ کوتاهِ پیامش که نوشته بود چه‌‌اش بود، بی‌اختیار لبخند زدم. ساعت نزدیکِ دوازده بود. سابقه نداشت این ساعت برایم پیام بفرستد. داشتم از یک پیام کو
لطفا صبر کنید...
