پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت چهل و ششم :
مبین به نگاهِ مبهوتم خند‌ید و با پرسیدنِ چطوره؟ همراهِ اسبش به‌سمتم گام برداشت. شگفت‌زده گفتم:
- وای… چقدر خوشگل و بزرگه!
با دستِ آزادش گردنِ افراشتهٔ اسب را نوازش کرد و با لحنی که آمیخته به شیطنتی غرورآمیز بود، گفت:
- به کسی جز خودم سواری نمی‌ده، وگرنه می‌دادم یه دور باهاش بزنی.
اگر با او هم به راحتی فؤاد و احسان بودم، حتماً یکی از آن دهن کجی‌های معروفم خرجش می‌کردم، اما
لطفا صبر کنید...
