پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت سی و سوم :
***
ساعت از هفت و نیم گذشته و هوا کاملاً تاریک شده بود. دیر کرده بودم و مطمئن بودم فؤاد حداقل ده دقیقه زودتر از زمانِ قرارمان رسیده‌است. خوش‌قول‌تر از آن بود منتظرم بگذارد.
توی آینهٔ آسانسور که به روف گاردنِ کافه‌رستوران می‌رسید، روی صورتم چشم چرخاندم. چشم‌هایم از بی‌خوابی و خستگی می‌سوخت و گوشهٔ چشمِ چپم از بلایی که سرش آورده بودم، هنوز سرخ بود. آنقدر فکرم مشغول بود و استرس
لطفا صبر کنید...
