پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت بیست و هفتم :
دست از نگاه کردن به گوشه و کنارِ مطب شیک و دلبازش کشیدم و لبخندبهلب، با لحنِ غرورآمیزی گفتم:
- میبینی… من و داییم یه همچین آدمای باحالی هستیم، خدا حفظمون کنه برات!
دایی خندید و اجزای صورتِ فؤاد در لبخندی عمیق فرورفت. با نگاهی که برایم خوانا نبود خیرهام شد و آمین گفت. حس میکردم پشتِ نگاهش حرفهای زیادی منتظر بودند تا در اولین فرصت روی زبانش بنشینند.
- مامانت چطوره؟
با س
لطفا صبر کنید...
