پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت بیست و هشتم :
- بمونه برای بعد!
خط و نشانی که در لحن و نگاه دایی بود، ندید گرفتم و در حالِ جویدنِ آلو خشکی که از مزه‌ٔ ترشش صورتم جمع شده بود، نگاهم به نگاهِ خیره و خندانِ فؤاد از بالای فنجانش گره خورد. یک چیزهایی توی دلم پیچید و کم مانده بود آب دهانم در گلویم بپرد که حرفِ دایی نگاهِ او را سمتِ خودش کشید.
- از طرفِ من و نخودی. فکر کنم خیلی چشمتو گرفته بود.
نگاه هردویمان به‌سمتِ دایی برگشت. فؤاد
لطفا صبر کنید...
