پارت هفتاد و دوم :
نگاهم رنگ درماندگی گرفت، جوری دلخور و ناراحت بود که انگار حقی از او ضایع کردهام. به نشانه نفهمیدن و ناتوان بودن سرتکان دادم.
_ همایون! من نمیدونستم اذیت میشی... من... من نمیدونستم چی تو ذهنت میگذره... من فقط... فقط فکر کردم شاید بتونیم رفاقت کنیم یا...
کلافه دستی به صورتش کشید و بیهدف عرض سالن را قدم زد و با تندی دستانش را در هوا تکان داد.
_ من نمیتونم سوگل! دیگه نمیتونم... بØ

لطفا صبر کنید...

م
1امیدوارم فراموشش کنه نکبتو از اولم حس خوبی بهش نداشتم 😠🙏🏻