پارت هفتاد :
نمی‌دانم کی چشم‌هایم شروع به باریدن کرده بود که دستم ناخودآگاه برای پاک کردن گونه‌هایم بالا رفت. نگاهم را که پایین کشاندم بلند شد و رفت. قاطع و بی‌پروا به من فهماند که اگر بخواهم بروم باید پورسام را به آن‌ها بسپارم، در آن لحظه تصورش هم برایم غیرممکن بود. شوکه به نقطه‌ی نامعلومی خیره شده بودم که باصدای آرام و غمگین مادر جان نگاهم را تا مردمک‌های لرزان او کشاندم.
_ باید بااین حقیقت
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۱۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
همایون
آقای محبی
اکرم رشیدی (آناهیل) | نویسنده رمان
درسته و خیلیا با همین توجیهات وارد مسیرهای اشتباه میشن، به بهونه‌ی اینکه باید لذت برد و زندگی کرد اما ممکنه پشیمونی بعدش خیلی بدتر باشه...
۴ ماه پیشاکرم بانو
1ببخشید اینجای داستان که چندسالی گذشته،سیاوش الان زن و بچه داره؟
۴ ماه پیشاکرم رشیدی (آناهیل) | نویسنده رمان
پارت بعدی بهش اشاره میشه
۴ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
م
1ولی به نظرم این فلسفه بافی برای قانع کردن و گول زدن خود و دیگرانه وقتی همون اول کار می دونیم آخرش پشیمونیه،آدم عاقل خودشو گول نمی زنه اگه کارش درست باشه چرا پشیمونی اگه غلطه و می دونی پشیمون می شی ارزش امتحان نداره 🤔🙏🏻