پارت هشتاد و چهارم :
سنگینی، اول از همه از راه رسیده بود؛ نه مثل خواب، نه مثل بیهوشی… مثل یک دستِ غریبه که از بیرون دنیا بیاید و روی صورتم را بگیرد تا نفس نکشم.
انگار در ته یک حوضِ تاریک افتاده بودم و آب بی‌صدا روی گوش‌هایم می‌نشست. صداها دور بودند؛ کش‌دار و شکسته. یک تق‌تقِ منظم که بعد فهمیدم دستگاه بود، اما آن لحظه برایم بیشتر شبیه کوبیدن میخ روی تابوت بود.
بعد بوها آمدند و در سرم نشستند. الکل، پنب
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۱۲ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۶۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
فخری
0ممنون از رمان زیبات حنانه جون خسته نباشی عزیزم قلمت مانا 💞 💞 💞 💞 💞 💞
۶ ماه پیشپرنیان
0مرسی حنانه جان بابت پارت طولانی و اینکه انقدر به فکر هستین 🙏💓
۶ ماه پیشپرنیان
0وقتی شانس تقسیم میکردن پرواز رفته بودخ دستشویی فکز کنم 😭💔 بیچاره یه روز خوشم نداشته ها
۶ ماه پیشپرنیان
0ایت چرا به این بیچاره زخم زبون میزنخ بنظرم ایت باید تمام تلاشش رو یکنه که سهند نفهمه ماجراش ربطی به پرواز داره وگرنه پسرش تازه روحیش خوب شده خب دوباره میشکنه
۶ ماه پیشزهرا
0ممنونم از پارت ولی چقد بد شد تازه داشتن زندگی میکردن
۶ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
لیلی
0آیی قلبم دردگرفت🥺