تحوت به قلم سهیلا عبدی
پارت پنجاه و دوم :
- کاش همیشه این مدلی مریض می‌شدی! شیک!
از تعریف وتمجید‌های رائد خوشحال شدم. دلم می‌خواست پرواز کنم. ساره از پشت سر رائد با خنده وارد شد و سلام بلندی داد. سینی طلایی رنگی که در آن سه فنجان قهوه به چشم می‌خورد را روی میز گذاشت و به طرف رائد برگشت که با دیدنش ناگهان شوک‌زده گفت:
- تو؟!
لبخند رائد وسیع‌تر شد و جایش را به نیشخند داد:
- به! دختر دایی ناز نازو!
مشتاقانه به جلو خم شد
لطفا صبر کنید...
