تحوت به قلم سهیلا عبدی
پارت چهل و هفتم :
- وای کیک پختی تو بی‌نظیری خواهری.
طلا با دیدن موزها بالا و پایین پرید که تلما موزی را به سمتش گرفت و طلا با ذوق آن را خورد. سینی را روی عسلی کنار تختش گذاشتم که گفت:
- خیلی زحمت کشیدی.
- مگه من چندتا تلما دارم.
دستی روی سرش کشیدم و با مهربانی در چشم‌های زیبایش غرق شدم:
- من رو ببخش شبت رو خراب کردم. باور کن من... من نگرانتم همین. نمی‌خوام مثل من شکست بخوری.
- می دونم نگرانمی و
لطفا صبر کنید...
