تحوت به قلم سهیلا عبدی
پارت نوزده :
تشکر کردم و با جدیت در را نشان دادم:
- ممنون شما می‌تونید برید.
به سمت میز حرکت کردم نشستم و پوشه‌ها را جا به جا کردم که متوجه شدم خانم صالحی هنوز سر جایش ایستاده است و به صورتم زل زده است! یک تای ابرویم را بالا دادم و تشر زدم:
- امر دیگه‌ای داشتید؟
به خودش آمد و با دستپاچگی در حالی که با ظرافت کلمه‌هایش را می‌کشید، سرش را تکان داد.
- نه، ببخشید.
با قدم‌های تند و سریع از
لطفا صبر کنید...
